sábado, 5 de novembro de 2011

curbas de nible

cuorre me cumo sangre
ua fileira sin fin de rostros
zenhados a angúrrias,
curbas de nible dun mapa
adonde nunca me perdo:

ye ua gente que fiç mie,
de que solo ls uolhos nunca
fúrun zupiados, firmes
cumo rei anriba l trono,
claron adonde todo naciu negro;

son le de piedra ls suonhos
que inda céçan cientos d'anhos
apuis, de pacéncia ls passos
calhados, lhebados an
mundiadas de squecimiento;

nun son anjos nien porfetas,
scrabos nien demonhos: rente
a la fame ban i scríben l nome
ne l aire, que la mie giente
nunca ziste de l delor de bibir;

quado upo la mie giente
an speilho beio me
nun riu adonde bena
cunhos i corriente ténen
la claridade desses rostros,


adonde l mapa dun paiç
stá siempre por fazer.





curbas de nible by LsMielgos

domingo, 9 de outubro de 2011

mais bal que deixes l outonho assossegado... inda te quedas tu





buscas modo de te calcer antre fuogos de cemaque i fedieira, mas al mirar perdido solo acúden bolos de fuolhas yá cumpridas cun que te antretenes a tecer l tapete que l suolo te stende als passos deloridos; al modo que te achegas al caier de la tarde, saturno i manso, inda apledias por un berano an que nien tu acraditas puis bien sabes que nada buolbe, nada spera por ti, nada responde al tou chamar: bénen de loinge outras bozes, cumo l’auga que cuorre, i sigues tou camino antes que se cálhen ls sonidos de la tierra, de l aire i de l tiempo; se nunca há de chegar la primabera que yá tubiste, mais bal que deixes l outonho assossegado i le daprendas ls caminos, puis nunca cumo agora fuste tu i te perdes andrento de ti mesmo: ye tiempo para nuobas madrugadas, talbeç mais amargosa l’ourbalheira i mais triste l sol, mas nunca squeças que todo esso ben de andrento de ti, que solo tu te fazes ls mundos que te bibes i muitas fuorças te han de inda sobrar para scachar l carambelo i poner l cúscaro a arder an claro adonde inda puode botar frol ua risa mansa, ua serena mirada assi i todo cun fuorça para te anganhares, cumo se...



mais bal que deixes l outonho assossegado by João Bandarra

domingo, 18 de setembro de 2011

dás la buolta al bário mundo... i solo ua flor puode nacer-te



nun te ancerres cumo se l sol nacira solo para ti, mas deixa-te ir puls caminos de l mundo, sin ampeço i sin fin, colgados dua redundeç adonde te puodes sonhar grande, anque pequeinho te tengas de tener i te náçan ganas de subertir l sítio, l relatibo, l mutable, l diberso, l ampurfeito, l reampeço a cada die, mas essas ganas nun ban alhá de ti puis outro nun puode ser l mundo i dende solo puode nacer-te ua flor adonde se cuncéntren todas las quelores, ua flor a que le dórun l nome de respeito; fumus loinge de mais na custrucion de las naciones que anráman nuosso mundo, ponendo sue bandeira porriba de todo: agora que fazimos ua cierta globalizaçon, quedamos fartos de saltar paredes, de tropeçar an raias, benindo-mos la gana de las derruir cula mesma fuorça cun que datrás sembremos guerras i a sangre pintemos heiroísmos; son muita beç madrastas las naciones, anque mos chámen filhos, ampúntan-mos quando falta l pan an beç de repartir ls carolicos por todos: de guerras nacírun, sien que nada mos houbíran preguntado; teneremos un die de fazer nuobas guerras para acabar cun eilhas? mira muito alhá de ti i de l tou sítio, de tue lhéngua i de tou gusto, de tues flores i tous oulores, i quando arrecolhires ls uolhos trai-los carregados desse mundo que ye raiç adonde te puoden suonhos botar flor: puode tue nacion murchar, mas nunca uorfano quedarás se tubires adonde te amarrar para an nuobas paredes poner las piedras de l camino.







Wt 2 by João Bandarra

terça-feira, 30 de agosto de 2011

pensares i deseios ... ou ua cierta aternidade de las yerbas


quando miras menumientos mui antigos, agora mais sbarrulhos que outra cousa, quedas muita beç eimocionado, seia cul aire que deixa l passar de l tiempo, seia porque nien la muita grandura ls salbou i, apuis de todo, miras para ti, pa l andeble que ye tue bida, c'un calafriu a quelubrinar pula spina arriba, un delor de todo s'apersentar assi a modo un çupapo na cara; a las bezes buscas ua arble, gorda, alta, la casca angurriada, l tuoro uoco, acumparas-la a aquel sbarulho i sintes-te bien por ber que hai algo que le rejiste al tiempo, algo a que puodes ancostar tou deseio d'aternidade i abrir tue boca d'amiraçon; assi i todo, squeces siempre las pequeinhas yerbas i tamien que talbeç solo eilhas son las mesmas zde l tiempo an que aqueilhes menumientos stában dreitos i amprouados an sue grandura, tan çpreziadas naquel tiempo cumo agora i cunsidradas las mais fracos de ls seres: dúran poucos meses essas yerbicas, zde abril a júlio, quando muito, mas renácen a cada anho, siempre las mesmas, i l sbarrulho a çfazer-se an arena i tierra acaba por ser mais alimento para eilhas; culas pessonas se passa l mesmo que culas yerbas, bibindo sous poucos anhos uas atrás las outras, presas pul filo de la stória, andefrentes a la dureç de las piedras ou a sues menumentales custruciones: porquei nun somos capazes de aceitar essa fileira de giente, de que solo somos un fuzible, i queremos star siempre eiqui, eisatamente nós i nó outros? será essa l’eisséncia que mos çtingue de las yerbas? se fur, nanhue materialidade ten, queda-se an pensares, an deseios...





yierbas preview by João Bandarra

segunda-feira, 15 de agosto de 2011

l’alma de l tiempo ... ou las alas de la lhéngua

L’alma de l tiempo queda agarrada a las palabras mais do que a las piedras, anque stéian çpuostas a modo menumiento, mas ou tenemos preguícia ou nun somos capazes de ir alhá de ls uolhos, que solo béien la flor de las cousas; se deixarmos ua palabra colgada, l tiempo bai-se agarrando a eilha cumo l puolo a las cousas, passando de boca an boca, de lhibro an lhibro, ganhando nuobos sentidos i, a las bezes, perdendo outros mais antigos, assi se mantenendo nuoba framante i siempre pronta a ser ousada; son las palabras que le dan alas a las lhénguas, seia an alas lebes de sonidos seia an alas zenhadas a letras, aguantando-las a la flor de l tiempo para que nun s’afúnden nien squéçan aqueilhes que algun die las falórun: anque yá nada nien naide ls lhembre, tamien deilhes nacírun palabras que inda ls manténen bibos al modo que sónan ou bíben nua fuolha ou noutra cama; se un die se calháran todas las defrentes lhénguas esso serie la seinha mais fuorte de que stariemos muortos, que outra cousa nun ye la ounanemidade: nien ls mielgos apágan la defréncia puis, anque armanos, son defrentes: antes de la guerra stan las palabras, antes de la muorte i para alhá deilha stan las palabras i nada pior do que mos squecermos desso, ousando las palabras para negar sue própia fuorça, ousando ua lhéngua para negar ou çpreziar outra: quien çprézia ua lhéngua, seia qual fur i de que modo fur, stá a çpreziar ua parte de la stória de l’houmanidade, stá a pisar la denidade houmana, inda quando diç l cuntrairo.




l’alma de l tiempo by LsMielgos

sexta-feira, 22 de julho de 2011

deixa que la risa ... eiternidade de l sfergante


deixa que la risa te cuorra cumo se un rieiro fura, inda que triste, inda que seco: naturalmente, sin que te rode l molino de l pensar ou tengas de todo treminar, spresson de lhibardade sin apeias; bomba que puode guerras derretir, malzina para rábias amolhangar, flor que se scacha an cadena i solta sou oulor cumo an maio un oulibal: tanto poder trouxo-le ambeija als capatazes sínicos, grima als que se cumprázen a anfernizar la giente, zaspero als que çprézio reçuma de sous uolhos, andefréncia als ancapazes de reberdecer; sconde-se de la selombra de ls dies, amedrancada, perdida antre sbarrulhos i por esso tenes de aprender a chamá-la ou a buscá-la ne ls ancundesados sítios adonde ls einemigos l'apeórun i sacórun de la lhuç, capazes de matar para que naide deia cun sous borreçudos arrebentos ou la ponga a sbolaixar ne l pendon de las horas; guarda algue pa las manhanas de nubrina, quando custa mais a pegar i mais acerca stan las lhágrimas: bonda un arredundar de ls uolhos, un alhargar de la boca, un abaixar de las andas que todo quieren mirar de riba, sparbando-la rente al suolo a apergar-le fuogos a quanto son menudas, yerbicas i morgaços de que se faç la calor de nun star solo: brebe, nunca passa essa eiternidade de l sfergante, abraço que te prende a ti, eiletracidade que sin filos ye capaç de le dar la buolta al mundo: bonda que seia serena pa ser fuorte, inda que triste, inda que andeble, puorta por adonde todo te abres.





deixa que la risa by LsMielgos

sábado, 9 de julho de 2011

sperta l delor ... i scamuge las palabras



tal ye la bariadade, defrente l’antensidade ou calentura, sin cunta ls caminos por adonde ben i apuis se bai, sues formas que naide inda zenhou, sous lhemites a que nunca naide ha de chegar: ye l delor, esse que siempre cuntigo bibe, inda quando drume, lhadron aguardando por sue hora; se sperta, trai cun el mundos que las palabras nunca daprendírun a dezir, ua solidon tan lharga que nun te cabe andrento, ua fuorça que todo puode apequenhar, un eigoismo que todo l mais quier fazer squecer: delantre del acaba-se l poder, crecendo até te poner de zinolhos, nua houmildade de scrabo; regado a lhágrimas, afogado a bózios, perdido an remissacos de piel arrepelada, botado por uolhos cerrados a hourizontes brancos de zaspero, solo le sintes sous eifeitos sien que algua beç s’amostre i te zafie cara a cara; ye un abiso, dízen-te, solo corrientes nerbiosas, mas nada desso te ajuda a dezir cumo nun sós capaç de l bibir, cumo te lhieba l suonho, la gana de quemer i de quaije todo, l’amportança de todo, i muita beç l própio bibir arrastra cun el; até adonde sós capaç de le rejistir, nunca saberás, i nunca acabarás de ambentar las palabras pa l dezir, porque l delor de mala gana  aceita cumpanhie: al modo que fures capaç de l dezir, ancostá-lo a palabras, tamien melhor lo eirás aguantando, lo poderás ir bencindo oubrigando-lo a ancarar las palabras que scamuge: benci-lo bal la pena i pouca ye siempre l’amportança que le deias.






sperta l delor by LsMielgos