sábado, 9 de julho de 2011

sperta l delor ... i scamuge las palabras



tal ye la bariadade, defrente l’antensidade ou calentura, sin cunta ls caminos por adonde ben i apuis se bai, sues formas que naide inda zenhou, sous lhemites a que nunca naide ha de chegar: ye l delor, esse que siempre cuntigo bibe, inda quando drume, lhadron aguardando por sue hora; se sperta, trai cun el mundos que las palabras nunca daprendírun a dezir, ua solidon tan lharga que nun te cabe andrento, ua fuorça que todo puode apequenhar, un eigoismo que todo l mais quier fazer squecer: delantre del acaba-se l poder, crecendo até te poner de zinolhos, nua houmildade de scrabo; regado a lhágrimas, afogado a bózios, perdido an remissacos de piel arrepelada, botado por uolhos cerrados a hourizontes brancos de zaspero, solo le sintes sous eifeitos sien que algua beç s’amostre i te zafie cara a cara; ye un abiso, dízen-te, solo corrientes nerbiosas, mas nada desso te ajuda a dezir cumo nun sós capaç de l bibir, cumo te lhieba l suonho, la gana de quemer i de quaije todo, l’amportança de todo, i muita beç l própio bibir arrastra cun el; até adonde sós capaç de le rejistir, nunca saberás, i nunca acabarás de ambentar las palabras pa l dezir, porque l delor de mala gana  aceita cumpanhie: al modo que fures capaç de l dezir, ancostá-lo a palabras, tamien melhor lo eirás aguantando, lo poderás ir bencindo oubrigando-lo a ancarar las palabras que scamuge: benci-lo bal la pena i pouca ye siempre l’amportança que le deias.






sperta l delor by LsMielgos

quarta-feira, 22 de junho de 2011

miedo caseiro... esse que sien el nun sós


mora-te ne ls uolhos i ne ls suonhos, passa-te pula huorta de ls dies adonde sembras tous passos, lhadra-te cumo perro que siempre an ti se zaba: ye l miedo caseiro, esse que sien el nun sós; an que tierra moraremos, an que tiempos, que lhembráncias stenderemos a la jinela de la peciçon de perguntas que angaránhen l pensar? nun adelantra que te bistas de nubres i de azul ou te fagas xordo al retombo de palabras a sangrar pulas brechas que ajúntan las sílabas caídas na manhana apuis l’airaçada de la nuite; ye agre l miedo, mas nunca le chegueste a ber la quelor i gustaries de alredror le poner ua muralha de freznos que podiras zgalhar i botá-se-los a las bacas an forma de ramon i apuis deixá-los secar até se fazéren lhume i cinza, deixá-los arrebbentar até séren primabera; apuis, na nuite an que te ibas a morrer, salies de casa an busca de ti para que la muorte te lhebasse i nien até l’eiternidade series capaç de t’achar: bien rezon tenies al dezir que la çcunfiança habie sido feita para cuntigo mesmo, tan abiesso a ancarares te; l miedo stá para alhá dessa tue arte de silboteiro, de la cinza i de l fuogo, de l aire i de l’auga, colgado dua streilha que nien sabes s’eisiste, mas nunca cunsigues apagar: trata-lo bien, que ye tou, pertence a la família, i reserba-le campo na tue foia.





miedo caseiro by LsMielgos

sábado, 18 de junho de 2011

siempre pregunta.... mas preguntas an ser nun buolbas

tan pequeinho te sintes delantre de todo que muita beç te dá gana de atrás bolberes ne l camino, mas pára pa te preguntar: ye grande l mundo, solo porque nun l faziste, nun lo antendes i ha de quedar para alhá de ti? ye grande l mal porque te bate a la puorta sien que seias capaç de l detener ou antender, quando te dá la gana de te botares a çupapos a sues malinas que t’anfernízan dies i horas? ye grande l saber a que nun le chegas nin an suonhos, cun rius chenos de preguntas a correr por ti sin seres capaç de le respunder? Ye tanta la giente que nin un çue deilha chegas a coincer i la que por ti passa mal un mirar te bota? nun ténen fin las preguntas por adonde te cuidas pequeinho, quando ye ende que nace tue grandeza: mas quedas pequeinho quando de las preguntas fazes seres que te puodan fazer cumpanha i lhebar-te alhá de tous lhemites; sonha quanto pudires, mas nun te squeças de andar tou camino, passo a passo, nin deixes que l pequeinho puolo ou l sudor, que nin riu ye, te fágan zistir: adonde chegares nun amporta, que grande ye l camino i tue grandeza stá an nunca deixar la caminada, cierto i seguro de que naide te puode dar ls passos que son tous.






siempre pregunta... mas preguntas an ser nun buolbas by jonsta

sexta-feira, 13 de maio de 2011

fazer por pan… ou las raízes adonde mama la filosofie



cheguemos até eiqui como houmanidade porque l bien fui capaç de le subertir al mal, las fuorças criadoras a las de çtruiçon, la cumbibença i la bida a la guerra i a la muorte: son andebles ls nuossos aliçaces, las piedras de nuossa casa stan seguras cun cuçpinha i solo nun se cáien a poder de bun trato a cada die, cada un a assentar sue piedra na parede; atrabessemos tiempos de scuridon i cheguemos eiqui a poder de rius de sangre, deixemos que l balor de l andebíduo abaixasse rente al muradal i que diuses sien alma mos poníssen a matar-mos uns als outros, las rábias a chubir pula rodriga de l’adefréncia: l mal nun ye alheno, nun stá ne ls outros nien ben dun diabro fuora de nós, stá-mos andrento: ye nuosso oufício purmeiro derrotá-lo al modo que bai ourtonhando, puis bacina nun hai que del seia capaç de mos lhibrar; la denidade houmana fizo-se pendon ne ls cúmios de la filosofie, a puntos de yá nun acraditarmos neilha para alhá de las palabras, tan loinge queda que s’azédan ls balores de adonde stamos colgados: hai que la fazer abaixar las scaleiras de sou cielo até al solar adonde cousas mui bielhas, cumo tal fame, mos púxan pa l mais antigo oufício i sentido de l’eisistença, l fazer por pan para todos: nun hai filosofie que le rejista al ouliar de la barriga.


fazer por pan (por la arte) by LsMielgos

domingo, 17 de abril de 2011

la nuossa medida... ou la grandura de l pequeinho


las grandes teories pónen-mos angúrrias na carreira de ls dies i bótan-mos a perder cula gana de ser diuses: todo queremos ourdenar i meté-lo an sue riestra de sentido, nunca aceitaremos nuossa fraqueza i houmana pequenheç, mas hai quien diga que, al modo que abançamos ne l coincimiento, mos míngua la felcidade na rezon cuntraira; pérden-mos las grandes cousas adonde mos perdemos i yá nanhun nuosso sentido mos puode ourientar, puis todo mos subirte, oupido arriba de nuossos uolhos, alhargado alhá de l tiempo an que bibimos: assi i todo, hai un cuorpo que mos prende i mos arrana, ancapaç de zafazer de cagar ou de le rejistir a ua salada de regagho, siempre faltoso de cuolho i de todas essas menudéncias adonde la felcidade ateima an se ancostar, al fin l anquelíbrio ne l baláncio de la fugida cun que zenhamos manhanas; nun speres que algun die puodas ir a tou beladeiro ou que l amportante baia alhá la frol de xara: dura menos l’eiternidade que ua risa, mas achas siempre que esso ye triste i andino de tues ganas de grandeza, ciego al bulcon an que te acendes i solo até te queimares dura; persigue l que cuidas grande, mas pensa cumo inda nun sós capaç de guardar las ourbalheiras para alhá la manhana, nien a tous oubidos sónan las streilhas ou até l caminar dun brugo, bultos i algues quelores ye todo quanto bés: cumo te custa a afazeres-te al pequeinho, tan armano i acerca de ti, rente a la medida cun que puodes ourdir sfergantes felizes, sien teneres que sperar la hora an que, acabado l tiempo, todo se te alhumbra.







Song for my elevator (revisitada) by jonsta

segunda-feira, 11 de abril de 2011

sfergante antre lhuç i uolho… rugido de l que nace


puxas la cortina de la nuite ou, bai a dar al mesmo, abres-le la puorta al ampeço dun mundo i ben la lhuç arrebalando debagarico pula teç de l mirar, un sonido s’albanta de la percion de quelores, esse rugido que todo solta al nacer: se fures capaç de arrepassar ls trezientos mil quilómetros por segundo, puodes ber la lhuç debagarosa cumo bielho an sou caiato ou nino cun sou ter: todo se bai aclarando i ls mistérios fugindo para ambaixo las selombras; até al arredundar de las cousas, solo la lhuç te dá la mano i un fino corrimon de sonido guia-te ls uolhos: ye aquel sfergante an que todo puodes ber, quando inda nada s’amostra i tu quedas nua spera apressiada até que la lhuç te reduza l mundo al que se bei cula pequenheç de ls uolhos: zaspéran poetas, músicos i pintores pul frescor desse sfergante que s’upe na soleira de l ser, sien que chegue e eisistir, talbeç aleph, eicesso de lhuç, paradela an sue debagarosa caminada, punto adonde se dan todos ls milagres i arrebéntan ls mundos que stan para alhá de nós i nien la mais clarica lhuç será algun die capaç de alhumbrar; talbeç la matemática fura capaç de mos lhebar al sfergante que queda mesmo antes i lhougo apuis de nós, mas las palabras nun la dízen alhá de l punto d’anterrogaçon: talbeç la música, talbeç la pintura... 






rugido de l que nace by jonsta

sábado, 2 de abril de 2011

ruodra de fuogo... houmana eiternidade


quedórun por to la tierra de Miranda - i pul nuosso mundo afuora - piedras cun nomes, a las bezes dezires, siempre cun seinhas dun modo de ber l mundo: márcan la sepultura de ls que se quejírun mantener pa l'eiternidade; de todas, siempre me ampressionou la ruodra de fuogo, esse sol an forma de naspas que ródan sien paraige, cruç an mobimiento a la cabeceira de la laja sepulcral an tributo al sol que mos alhumbra; son ls bibos que fázen la sepultura, assi se custituindo l purmeiro fuzil de la cadena dua houmana eiternidade, que noutros apuis se cuntina i bai puls tiempos afuora anquanto la piedra nun seia grano de arena i la mimória bote frol: todo angarra pula rodriga de la stória, inda quando nun bai alhá las pequeinhas mimórias, essas que cun cada un se muorren; fui de la fuorça dessa rodriga que nacimos i bibimos i, se mais rezones nun houbira, essa bonda pa que la bida nun seia solo un dreito, mas antes de mais un deber, purmeiro an relaçon a nós, apuis para cun aqueilhes que por miles i miles de anhos fúrun sembrando: prender nuosso fuzil na cadena de la houmana eiternidade, ye rezon que bonde para bibir, gratidon que aguanta este  houmano planeta tierra.





Mais luz ai a chegar... by jonsta