sola al meio l mundo, queda inda l ancarrapitar por eilha arriba; porquei bés la cebolha que se muorre, agora que sultou sues alas i ansaia nuobos bolos? porque ha de ser boubo un suonho de cebolha an modo paixarina, gastando to la fuorça a berdegar?
agarrar las lhinhas que chúben de la boca als uolhos fondos, atar la cabeça an nuolos de sangre, oupir las narizes cumo un sereno bózio, fondos dun azul zlido, al loinje, que nun hai meia de s'achegar al resfuolgo de ls dies.
ua mundiada de quelores fui se oupindo tsunami que arrastra risas serenas i queda l aire cula barriga chenas d'oulores a ferber cumo giente an feira d'anho i denheiro ne l bolso
eiqui nácen to las cintas de la raposa i l cielo queda rente al suolo a cebar se mais que an anho d'auga ls burros pulas bordas ye la fiesta de ls uolhos i narizes a albrotar las arribas
abaixa debagar, serenos deixa ls pies lhebar sou tiempo: ye berde l fondo, negros inda s'assóman ls uolhos de las peinhas, al speilho de l Riu, son brancos, roixos i amarielhos xaras, tomielhos i scobas
se burmeilhos arrbéntan, son fedieiras, un berde acrregado a botar ua risa amarielha, carrasqueiras, i ls nebros ándan boubos a eiletraficar sou berde i a sonhar nius i bulhaquitos
todo ha de chegar a la punta de riba cul scachar de la frol de cepas i oulibeiras: ha de assoprar un criançoso aire i até l san Juan quedará borracho de fogueiras, oulores i cantigas.
traie siempre cun el un silenço, para quando las palabras deixáran de dezir: un die, medrou le alhá de ls uolhos i quedou solo quelor sien campo adonde caber, zasperado cumo prainada sien raia an busca de sues bordas.
a las bezes dá-me la mano
un azul de antramoceiras flores,
relhuziente cumo l cielo
deitado n’ourbalheira,
l sol inda a querer rumper
i l berde de las yerbas
anrebulhado nua selombra mansa:
l mistério de la tierra que sperta
arrepiça la piel i l aire
a abanar l pendon de las yerbas
ye l aceinho doce de bolber a casa.
faziemos cascatas, ua fogueira sagrada al modo para queimar sarna, calcer suonhos ou arrolhar cantigas, i bandeiricas de jornal porriba la rue coladas a pan an guitas negras yá afeitas al aire d'habéren chubido cun foguetes: de todo quedou l bolar, la risa sacudida al aire, la fé an purmanhanas d'ourbalheira.
giente nun para de ir i de benir, sperando eiternidades an salas, cumo quien fui a saber de ls uolhos, perdidos yá nun sabe adonde; dun abion de naspas sálen ambrulhos lhargos metidos an sacos negros, cerrados cun corrientes; de las ambulanças assóman-se bumbeiros çarumbatos, als ambarrones a cadeiras cun bielhos de piernas tapadas por cobertores; l abrir i cerrar las puortas altemáticas speta-se acontra la pacéncia colgada dun nome a chamar ne ls altefalantes i las rábias abafadas azinólhan-se nun altar de silenço que s'assonheriou de l aire: solo un tiu al meio parece un manijero de delores, sue choupa de canhafrecha oupida cumo cetro anriba un trono de cadeira de ruodras i coronado de tristeza; puls corredores, macas perdidas bólan an gemidos, sien que al menos las mire aquel mundo cun tanto que fazer, assi i todo sereno cumo debe de ser l antes de la fin de ls mundos; nun para l soro de pingar puls piquetes de delor, mas subirte le l bruído de pingas que s’arráman porriba l telhado prefabricado, abiesso a porrascadas; lhargas son las mudanças de turno, puis nun hai modo de cuntar l tiempo nas ourgenças de ls spitales, puis até ls minutos sáben a eiternidade: nun fura la cámbria dun tiu a sacudir la pierna anquelobrinada i naide se haberie rido an todo l die; inda bien que nun lhebei un lhibro para ler, puis yá muitá ls uolhos nun se fartában assi de ber i de pensar: todo mundo habie de passar ua manhana ou ua tarde por anho na ourgença dun grande spital: talbeç ajudasse a poner las amportanças an sou sítio.
ye l atento al camino que te lhieba l manadeiro de la fuonte de sabedorie: naça esta de ti ou doutros que cuntigo ou antes caminórun, nada quier cuntigo se nun le abrires la puorta de tue casa ou tan cheno stubires de ti mesmo que nada mais alhá puode caber; miras un rostro an todos sous cachicos i nessa lhazena puodes abrir las gabetas de l saber que alhá se fui ancundesando: l mirar sereno, cuntento ou triste, de miedo ou cunfiante, ganha uas alas que le aguántan la lunjura; ls passos puoden nien siempre acertar l camino, mas sáben tornar atrás i cuntinar, nua busca sien paraige anque pesados pula polareda de ls caminos; l modo cumo ajeitas ls beiços para arrolhar las palabras ou l modo cumo peinas l pelo culs dedos i te zbias de las squinas cun que l tiempo te bai aguçando delantre de las cousas i la giente; an todos esses remissacos se puode ancundesar la sabedorie, mas l caso ye que la baias apedurando sien paraige, dun modo hounesto, que nunca la sabedorie puode ser cumplicada: esso ye pa ls lhibros adonde l saber solo guarda sous scaletos i ye pena que te inchas dua bana proua solo porque ls conheces; la sabedorie quier te siempre porsor i aluno, eilha ye siempre cunquista tue, até que un die se ambuolba cul modo cumo miras i respiras, cul modo cumo stás atento al mundo i a todos ls que nel cuntigo bíben: ye essa arte de la bida hounesta que siempre te puoda mantener sereno i anteiro.